NRC, 13 november 2009

Wie aan het Griekse verkeer wil deelnemen, heeft stalen zenuwen nodig. Wie in Athene wil autorijden, moet levensmoe zijn. Toen we deze stad wilden bezoeken, besloten we dan ook de auto op het vliegveld te zetten en de metro naar het centrum te nemen. Helaas, om onverklaarbare redenen reed de metro niet en niemand kon ons vertellen hoe we dan in de stad moesten komen.

E. had al snel de oplossing bedacht. Een klant van hem houdt kantoor aan de rand van Athene. Als we daar op het parkeerterrein mochten parkeren, konden we van daaruit met de metro of de bus naar het centrum. Na xe9xe9n telefoontje was alles geregeld. Natuurlijk mochten we er parkeren. Maar we kwamen toch ook wel even gedag zeggen?

Zo stonden we even later in een Atheens kantoor handen te schudden en kussen te geven. Ook mannen kussen elkaar in Griekenland. Voor kinderen is er het x91kneepje in de wangx92, wat Jongste gelaten over zich heen liet komen. En natuurlijk was er geen sprake van dat wij met het openbaar vervoer naar de stad zouden gaan. Er werd voor ons besloten dat we naar het x91War Museumx92 moesten, omdat Oudste zo gexefnteresseerd is in vliegtuigen. Exe9n van de medewerkers zette ons er met de auto voor de deur af. We kregen de opdracht mee om daarna het splinternieuwe Acropolis-museum te bezoeken, de (terechte) trots van de stad.

x92s Avond werden we mee uit eten genomen. Een hartelijker ontmoeting hadden we niet kunnen hebben. Athene is een stad met een mix van prachtige resten uit de oudheid en grote chaos. Maar door de warmte van de mensen die je er ontmoet, voelen wij er ons helemaal thuis!

Tijdens onze vakantie kregen we een keer een Nederlandse krant te pakken. Op de voorpagina stond dat Henk van Ulsen was overleden. Een acteur die ik enkele keren gezien heb. Exe9n keer in de solovoorstellen x91Het fenomeenx92 over de meestervervalser Han van Meegeren. Een schilder die schilderde in de stijl van Johannes Vermeer en zijn werk ook onder die naam aan de man bracht.

Ik ging met gemengde gevoelens naar de voorstelling toe. Het leek me nogal saai: een toneelstuk met slechts xe9xe9n acteur. Zou dat nou boeien? Ja dus, ik zat op het puntje van mx92n stoel en vergat alles om me heen.

Later zag ik Henk van Ulsen in de Ronde Lutherse Kerk in Amsterdam waar hij het Bijbelboek Prediker (x91Alles is ijdelheidx92) voordroeg. Adembenemend mooi. Prediker werd voor mij meteen het mooiste Bijbelboek.

Henk van Ulsen sprak ook reclames in. De laatste paar jaar was ik enorm onder de indruk van de spotjes van Delta Lloyd. Weliswaar een concurrent van het bedrijf waar ik werk, maar met de stem van Van Ulsen werd het merk zo geloofwaardig en sympathiek. Iedere keer als ik de spotjes voorbij zag komen, bekeek (en beluisterde!) ik ze met aandacht.

Ik ben benieuwd wat Delta Lloyd gaat doen. Ik neem aan dat ze met de campagne gaan stoppen, maar ik kan daarover op hun site niets vinden. De afdeling Communicatie zal zich daar wel beraden. Het zal nog niet meevallen om een nieuwe campagne te bedenken die net zoveel impact (op mij) heeft!

Bij terugkomst op Schiphol viel mijn oog op de vele reclameposters van ING. Als communicatieadviseur in de financixeble sector kan ik het toch niet laten om te kijken wat andere bedrijven doen. Zelfs als ik terugkom van vakantie.

Deze poster vind ik heel opvallend. ING vraagt de aandacht voor private banking. En bij ING is private banking heel persoonlijk. Als je belt kom je namelijk niet in een callcenter, maar krijg je rechtstreeks ene Rob Oomens aan de lijn. Zijn visitekaartje staat op de poster.

Of is het juist heel onpersoonlijk omdat iedereen die de poster ziet Rob Oomens kan bellen? Wil ik als private banking klant niet juist exclusiviteit? Ik zie de discussies tussen ING en het reclamebureau al voor me.

Ik ben ook heel benieuwd hoe de telefoontjes naar Rob Oomens zijn georganiseerd. Ik neem aan dat Rob Oomens echt bestaat. Neemt hij zelf alle telefoontjes op? Of zit er toch weer een callcenter achter waar ze doen alsof ze de secretaresse van Rob zijn? Of waar iedereen de telefoon opneemt met x91Goedemorgen, u spreekt met Rob Oomens?x92 Of kom je in een voicemailbox waar wordt beloofd dat je wordt teruggebeld? En hoeveel telefoontjes levert zox92n campagne nou op?

Misschien moet ik Rob Oomens zelf maar eens bellen. Maar ja, private banking, daar ben ik helaas nog niet aan toe!

x93Marjan, wakker worden, de stroom is uitgevallen!x94 Midden in de nacht schudt E. me wakker in ons vakantiehuis in Griekenland. Moet je me daarvoor wakker maken, denk ik slaapdronken.

Ik ben opeens weer op Curaxe7ao waar ik als kind woonde en waar de stroom regelmatig uitviel. Als het x92s avonds gebeurde, trok xe9xe9n van ons geroutineerd een wit tafellaken uit de kast. Mijn moeder stak de kaarsjes aan en mijn vader klom in de windmolen in de achtertuin om te kijken tot waar op het eiland de stroom was uitgevallen. Zat de hele wijk of het halve eiland zonder stroom, dan was er niets aan de hand en moest het elektriciteitsbedrijf het probleem oplossen. Zat alleen ons eigen huis zonder stroom, dan hadden we wel een probleem. Maar dat was nooit het geval. Dus konden we bij het weerschijn van de kaarsjes op het witte tafelkleed gezellig een spelletje Mens Erger Je Niet doen.

Maar het is Griekenland 2009. Het is volle maan, dus heel donker is het niet. Ik steek toch een paar kaarsjes aan en we lopen naar buiten om te kijken hoe groot het probleem is. Het ziet er naar uit dat het hele dorp zonder stroom zit. We kunnen dus terug naar bed.

Een uur later hebben we weer stroom. Maar dan slaap ik allang weer!

x93Niet schrikkenx94, zegt de co-piloot van de KLM die ons naar Athene brengt. x93Aan de linkerkant van het vliegtuig ziet u een grote rookwolk. Die wordt veroorzaakt door de bosbranden rond Athene. Daardoor ruikt u zometeen misschien een brandlucht in het vliegtuig. Daar hoeft u zich dus niet ongerust over te maken.x94

Gelukkig bevindt ons vakantiehuis zich ten zuiden van Athene, maar de donkere wolk die boven de stad hangt kunnen we goed zien. Het ziet er treurig uit. x92s Avonds op het terras van een restaurant zien we ook de vlammen op het tegenover gelegen eiland Evia.

Een paar dagen later gaan we als echte ramptoeristen kijken in het rampgebied ten noorden van Athene. En dan zien we pas echt hoe treurig het is. Kilometers en kilometers zwartgeblakerd land. En hangt een doordringende brandlucht en hier en daar rookt het nog.

Maar als we bij het Marathon-meer staan, zien we iets bijzonders. Italiaanse blushelikopters vliegen af en aan om water op te zuigen uit het meer. De aanleiding is naar, maar om zoiets spectaculairs te zien vinden we diep in ons hart toch ook wel heel erg leuk!

Volgens de website van Van Dale is x91stempotloodx92 vandaag het woord van de dag. En dat klopt, want veel mensen zullen vandaag verbaasd hebben gekeken omdat er xe9cht geen stemcomputers meer in de stemlokalen stonden.

De oude tijden van Den Uijl, PPR, Boer Koekkoek en Marcus Bakker herleefden. (Ik word oud geloof ikx85) Ik stond daar met mijn hypermoderne stempas voor de medewerkers van het stembureau en werd met een groot vel papier naar een stemhokje met daarin een heus rood potlood gestuurd.

Extra leuk was dat ik met dat potlood maar liefst vier keer een hokje mocht kleuren. In de gemeente waar ik woon was er naast de Europese Verkiezingen namelijk ook nog een referendum. We mochten als burgers voor of tegen de komst van een shopping mall stemmen. (Quiz: in welke gemeente woon ik?) Bovendien was ik ook nog gemachtigd voor mijn echtgenoot, en zo werd het stemmen nog een hele administratie.

Na vier keer kleuren was de volgende opdracht om de stembiljetten in de juiste stembus te gooien. Omdat de gemeente de echte stembussen blijkbaar al bij het grof vuil had gezet, stonden er twee afvalcontainers met een gleuf erin gesneden en een knullig papiertje erop geplakt zodat je wist welk stembiljet in welke bus moest.

Maar ik moet zeggen: het heeft toch wel zx92n charme, dat ouderwetse stemmen…

Diep onder de indruk lopen we over het Binnenhof. We zijn met onze groep van de opleiding die ik volg in Den Haag. Exe9n van mijn medecursisten werkt bij de Rijksvoorlichtingsdienst en heeft deze excursie georganiseerd. Ze heeft ons net haar werkkamer aangewezen: vlak bij het torentje van Jan Peter. Maar Jan Peter heet in Den Haag geen JP maar MP, hebben we al geleerd.

Onze collega loodst ons langs de journalisten die staan te wachten op nieuws over hoe het kabinet de crisis gaat aanpakken. Ze praat ons langs de bewaking (met oortjes!) naar binnen en parkeert ons in een zaal van de RVD. De zaal waar de Minister President iedere vrijdag de pers te woord staat. Ik herken meteen de baniers met het motto van het kabinet: x91samen werken, samen levenx92.

Even later krijgen we een rondleiding door de Ridderzaal en alle zalen en ruimtes eromheen, tot en met de keuken aan toe. In een prachtige, lichte zaal ontvangt Beatrix belangrijke gasten, vertelt de mevrouw die ons rondleidt. We zijn toch wel gexefmponeerd. x93Ook al ben ik eigenlijk republikeinx94, mompel ik zachtjes.

Dan gaan we eindelijk doen waarvoor we eigenlijk gekomen zijn. We mogen de Trxe8veszaal zien, de zaal waar de ministerraad iedere vrijdag vergadert. Normaal hoort dit niet bij een rondleiding, maar ja, we hebben nu connecties hxe8?! Er gaat een bewaker-met-oortje mee. Hij kijkt heel streng, want we mogen geen fotox92s maken. Zelfs Maxime Verhagen mag geen fotox92s van de Trxe8veszaal op Twitter zetten, laat staan dat wij ook maar xe9xe9n kiekje mogen schieten.

Foto: RVD

De zaal is adembenemend. Een grote ovale tafel met wel erg veel stoelen eromheen. De voorzittershamer voor de premier. De ministers drinken tijdens hun volgende vergadering koffie uit Wedgwood-kopjes. Alles is rijk versierd, schilderijen van stadhouders en prinsen, uitzicht op de Hofvijver. Na een borrel in de naastgelegen Statenzaal (ook mooi) nemen we afscheid.

De journalisten staan nog steeds hoopvol te wachten op nieuws. x92s Avonds zie ik in het journaal dat dat nieuws er nog steeds niet is. Wel zie ik x91onzex92 bewaker duidelijk in beeld. Mxe9t oortje!

Hoewel het carnaval al weer een paar dagen is afgelopen, is het op het werk/op de sportclub/op de rugbyclub nog het gesprek van de dag. ‘Hoe was jouw carnaval?’

Mijn carnaval was uitermate beperkt dit jaar. Het was dat Jongste meeliep in de optocht in het naburige dorp, anders had ik het misschien wel helemaal overgeslagen.

Gelukkig heb ik dat niet gedaan, anders had ik deze engelen gemist. Op een elektriciteitskast genoten zij van een kleurige optocht!